WINGI BENGI

WINGI BENGI

Sak kiwa tengene dalan kang sepi iki
Wong-wong kang sibuk karo awake dhewe-dhewe
Sepasang mata kang endah kuwi lagi mandheng lintang ing mega
Tangane lagi nutup parase sing endah
Namung esmane kang ngomong marang aku
Wengi iki tansah adem banget

Hawa kang saya adem banget iki.
Tanpa perduli gawe slirane katon pucet.
Slirane kaya-kaya kepingin golek barang kang bisa ngangetake awake.
Tanpa pikir dhawa aku nyedak marang slirane lan ngomong.
Apa kang bisa sira rewangi?
Slirane amung mandeng awakku.
Ing pikire kandha, aku lagi butuh wong kang bisa gawe aku seneng.
Kanthi aku mbesuk nini-nini.

Ora krasa wektu wis nunjuk tabuh 8.
Ing ngarep plataran omah kang gesang.
Aku lan slirane lungguh jejer.
Slirane crita-crita marang aku.

Reza Febrian Prasetyo